“Als ik aan de rand van het water ben, kijk ik niet eens op mijn telefoon. Ik zet hem op vliegmodus of ‘niet storen’ zodat mensen me niet kunnen afleiden, want ik hou van dat moment dat ik echt alles achter me kan laten.”

Vissen is voor hem niet een kwestie van stilzitten; voor hem is het bij de waterkant staan met vrienden, praten, lachen, naar muziek luisteren en het stadsrumoer op de achtergrond laten wegebben.

“De reden dat ik naar buiten ga is eigenlijk omdat ik niet graag thuis ben ... Ik hou niet van binnen in een appartement te zijn, waar je bent afgesloten. Ik ben veel liever buiten, of dat nu is om vrienden te zien of gewoon niks te doen en rond te wandelen.”

Vissen in de stad is zijn toevluchtsoord: een meditatie in beweging die is uitgehouwen uit beton en kanalen, waar in de altijd levendige stad focus, vrijheid en flow bestaan.

‘Naar buiten gaan verandert mijn humeur. Ik voel me meteen opgewekt. Waar ik ook ben, wat ik ook doe, zodra ik buiten ben, voel ik deze interne bevrijding.’

Door gedeelde ervaringen in plaats van opgevoerde verhalen laat Ollie zien hoe zelfs de kleinste aanrakingen met de natuur kunnen zorgen voor een verandering in hoe de stad voelt, en hoe we ons in de stad voelen.

“Ik vind het geweldig mensen te zien veranderen door vogelkijken, door ervaringen en niet door foto’s.”

Het doet eraan herinneren dat helderheid nooit ver weg is. Het kan zomaar bij je voordeur zijn.